علاوه بر این، انتقاداتی نیز به جایزه نوبل اقتصاد دارم. جوایز علمی برای تعیین برنده، بسیار به اعتبار خارجی وابسته هستند. اساساً نظریه یا اختراع شما باید کار کند. اگر این‌طور نباشد، حتی اگر باهوش‌ترین فرد دنیا هم باشید، هرگز نوبل نخواهید گرفت. اد ویتن (فیزیکدان) مدال فیلدز را که حتی سخت‌تر از نوبل است، برای ابداع ریاضیاتی دربارهٔ  نظریه ریسمان، دریافت کرد. اما احتمالا هرگز نوبل فیزیک را نخواهد گرفت؛ زیرا نظریه ریسمان را نمی‌توان به طور تجربی آزمایش کرد.

جایزه نوبل اقتصاد متفاوت است. به طور سنتی، این جایزه به اقتصاددانانی اعطا می‌شود که ایده‌هایشان در میان اقتصاددانان بیشترین نفوذ را داشته است. اگر تعداد زیادی از اقتصاددانان دیگر تحقیقاتی انجام دهند که پیرو تحقیقات شما باشد یا از روش‌های نظری یا تجربی که شما پیشگام آن بوده‌اید استفاده کنند، شما جایزه نوبل اقتصاد را دریافت خواهید کرد. نظریه شما لزوماً نیازی به تأیید ندارد. یافته‌های تجربی خاص شما ممکن است تا زمان اعطای جایزه رد شده باشد، اما اگر شما تأثیرگذار بوده‌اید، جایزه را دریافت خواهید کرد.

می‌توان استدلال کرد که این امر برای آنچه توماس کوهن آن را علم «پیش از پارادایم» می‌نامد، مناسب است، یعنی حوزه‌ای که هنوز در جستجوی مجموعه‌ای از مفاهیم و ابزارهای اساسی است. اما 55 سال از اعطای این جایزه می‌گذرد و این مدت زمان بسیار طولانی برای یک حوزه به نظر می‌رسد تا هنوز در مرحله آماده‌سازی ابزار باشد. در عین حال، قرار دادن «نفوذ در حرفه اقتصاد» به عنوان معیار تحقیق موفق، کمی شبیه مسابقه محبوبیت به نظر می‌رسد. این همان روشی است که به جوایزی مانند جایزه سال 2004 منجر می‌شود که به برخی از نظریه‌پردازان اقتصاد کلان اعطا شد که نظریه آن‌ها بیان می‌کرد که رکودهای اقتصادی به دلیل کندی در رشد فناوری ایجاد می‌شود و بیکاری گسترده، در واقع، یک تعطیلات داوطلبانه است!

در سال‌های اخیر، به نظر می‌رسید که ممکن است اوضاع در حال تغییر باشد. اغلب، جایزه به اقتصاددانان تجربی مرتبط با آنچه «انقلاب اعتبار» نامیده می‌شود (اساساً شبه آزمایش‌ها) اعطا می‌شد. از جمله این موارد می‌توان به گلدین در سال ۲۰۲۳ و کارد، انگریست، ایمبنس در سال ۲۰۲۱ و بانرجی، دوفلو، کرمر در سال ۲۰۱۹ اشاره کرد. و هنگامی که جایزه به نظریه‌پردازان داده می‌شد، تمایل به سمت نظریه‌پردازان بازی بود که نظریه‌های آن‌ها پیش‌بینی بسیار دقیقی از نتایج دنیای واقعی دارند. میلگرم و ویلسون در سال ۲۰۲۰، هارت و هولمستروم در سال ۲۰۱۶، تیرل در سال ۲۰۱۴ و روث و شپلی در سال ۲۰۱۲ از جملهٔ آن هستند. حتی زمانی که جایزه به اقتصاد کلان (حوزه‌ای که اثبات اعتبار در آن بسیار دشوارتر است) داده می‌شد، به اقتصاددانانی اعطا می‌شد که نظریه‌های آن‌ها کاربرد فوری در مشکلات فوری روز داشته است، مانند برنانکه، دایمند و دیبویگ در سال ۲۰۲۲ و نوردهاوس در سال ۲۰۱۸.

به عبارت دیگر، جوایز نوبل اخیر این تصور را ایجاد کرده بودند که اقتصاد ممکن است بیشتر به سمت یک علم طبیعی در حال حرکت باشد، جایی که کاربردهای عملی و اعتبار خارجی معیار نهایی ارزش پژوهش هستند و نه تأثیر فرهنگی در حرفه اقتصاد. اما جایزه امسال به نظر می‌رسد که گامی به دور از این رویکرد و بازگشتی به نوعی تفکر بزرگ است که در سال‌های اولیهٔ اعطای جایزه محبوب‌تر بود.