بانک سیلیکون‌ولی و ریسک نقدینگی

ریسک نقدینگی ریسکی است که یک بانک، بدون تحمل ضرر قادر به انجام تعهدات خود در سررسید نباشد.
به عنوان مثال، اگر 150,000 دلار از پس‌انداز خود را برای خرید خانه هزینه کنید، و بعدها برای مقابله با شرایط اضطراری دیگر به تمام یا مقداری از آن پول احتیاج داشته باشید، نمونه‌ای از ریسک نقدینگی را تجربه خواهید کرد. در چنین شرایطی بخش بزرگی از ارزش پول شما در ملک قفل شده است که به راحتی قابل تبدیل به وجه نقد نیست.
سپرده‌گذاران بانک سیلیکون‌ولی (SVB) بسیار بیشتر از آنچه بانک می‌توانست با استفاده از ذخایر نقدی پرداخت کند، اقدام به برداشت از سپرده‌ها کردند، بنابراین این بانک برای انجام تعهدات خود و فراهم کردن سپرده‌ی سپرده‌گذاران، تصمیم به فروش 21 میلیارد دلار از اوراق بهادار خود با ضرر 1.8 میلیارد دلاری گرفت. تخلیه سرمایه، بانک را به سوی تامین بیش از 2 میلیارد دلار سرمایه جدید سوق داد.
فراخوان افزایش سرمایه که به سپرده‌گذاران بانک سیلیکون‌ولی شوک وارد کرد باعث شد، سپرده‌گذاران اعتمادشان را نسبت به این بانک از دست بدهند و برای برداشت سپرده‌هایشان از این بانک هجوم آورند. چنین هجوم بانکی ^[3] می‌توانست باعث شود که اکنون در عصر دیجیتال حتی یک بانک سالم نیز در ظرف چند روز ورشکست شود.
این هجوم بانکی تا حدی به این دلیل بود که بسیاری از سپرده‌گذاران بانک سیلیکون‌ولی دارای سپرده‌های بسیار بزرگتر از 250,000 دلار بودند (سپرده‌ها تا سقف 250,000 دلار توسط شرکت بیمه سپرده فدرال، بیمه شده بود)، بنابراین آنها می‌دانستند که در صورت ورشکستگی بانک ممکن است پولشان امن نباشد. تقریباً 88 درصد از سپرده‌ها در بانک سیلیکون‌ولی (SVB) بدون بیمه بودند.
بانک سیگنیچر – Signature نیز با مشکل مشابهی روبرو شد، زیرا سقوط بانک سیلیکون‌ولی (SVB) باعث شد بسیاری از مشتریان آن به دلیل نگرانی‌های مشابه درباره ریسک نقدینگی، سپرده‌های خود را برداشت کنند. حدود 90 درصد از سپرده‌های آن بانک نیز بیمه نشده بود.