انتقال قدرت عرضه نفت
ائتلاف اوپک‌پلاس (OPEC+) به دلیل ناتوانی در دست‌یابی به اهداف تولید، افزایش سهمیه‌ها را برای دومین ماه متوالی متوقف کرد؛ به‌طوری که تولید واقعی اعضا حدود ۶ میلیون بشکه در روز از سهمیه‌های کاغذی عقب مانده و به بالا ماندن قیمت نفت برنت در سطوح بالای ۱۰۰ دلار کمک کرده است.
دلایل اصلی این بحران عرضه، انسدادهای فیزیکی و نظامی است؛ عواملی مانن. محاصره دریایی ایران، حملات پهپادی اوکراین به پالایشگاه‌های روسیه، مدیریت صادرات ونزوئلا توسط واشنگتن سمت عرضه را دچار اختلال کرده است.
این شرایط نشان می‌دهد که مرکز کنترل عرضه جهانی از وین به واشنگتن، تهران و کیِف منتقل شده و محبوس ماندن ظرفیت مازاد (Spare Capacity) در کنار ابهام از میزان آسیب‌های واردشده به تأسیسات نفتی، تعیین سهمیه‌های تولید برای سال ۲۰۲۷ را با ریسک و بلاتکلیفی عمیقی روبه‌رو کرده است
این شرایط نشان می‌دهد توان واقعی تنظیم بازار نفت دیگر چندان در اختیار نشست‌های اوپک نیست؛ بلکه حجم نفتِ در دسترس بازار، مستقیماً به اقدامات واشنگتن (در محاصره دریایی ایران و کنترل نفت ونزوئلا)، تصمیمات تهران (در تأمین امنیت رفت‌وآمد از تنگه هرمز) و حملات کیِف (به پالایشگاه‌های روسیه) گره خورده است.
این انسدادهای نظامی و ابهام از میزان خسارت‌های واردشده به تأسیسات نفتی، تعیین سهمیه‌های تولید برای سال ۲۰۲۷ را با بلاتکلیفی عمیقی روبه‌رو کرده است.
تحلیل کلینیک اقتصاد
از نگاه کلینیک اقتصاد، فاصله میان سهمیهٔ اعلامی و تولید واقعی نشان می‌دهد افزایش سهمیه لزوماً به معنای افزایش نفتِ قابل عرضه به بازار نیست. در ارزیابی این خبر، ظرفیت تولیدِ در دسترس و امکان انتقال نفت به بازار به‌اندازهٔ تصمیم نشست‌های اوپک‌پلاس اهمیت دارد.
گزارش، اختلال‌های مرتبط با ایران، روسیه و ونزوئلا و نیز نامشخص بودن میزان آسیب تأسیسات نفتی را از عوامل ابهام در تعیین سهمیه‌های سال ۲۰۲۷ می‌داند. تا روشن شدن ابعاد این اختلال‌ها، نمی‌توان اثر هر عامل بر عرضه یا قیمت نفت را به‌طور جداگانه از اطلاعات همین گزارش محاسبه کرد.
