در بررسی رفتارهای تاریخی اقتصاد کلان، تورم معمولاً به صورت یک جهش تک‌مرحله‌ای عمل نمی‌کند، بلکه روندی موجی شکل و چندمرحله‌ای دارد.
مقایسه نمودار شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۶ با دوره ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۲ نشان می‌دهد الگوهای تورمی کنونی شباهت ساختاری عمیقی به دوران رکود تورمی (Stagflation) دهه ۱۹۷۰ میلادی دارند.
در این چرخه‌ها، افت‌های مقطعی تورم پس از موج اول معمولاً سیگنال‌های گمراه‌کننده‌ای صادر می‌کنند و امیدی کاذب از مهار تورم به بازار می‌دهند. این افت‌های موقت باعث تعدیل زودهنگام سیاست‌های پولی می‌شوند، در حالی که فضا را برای ظهور موج‌های بعدی و صعود به اوج‌های قیمتی جدید (مشابه سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۸۰) هموار می‌سازند.
بررسی پیامدهای سرمایه‌گذاری در این دوره‌ها ثابت می‌کند دارایی‌های کاغذی سنتی آسیب‌پذیرترین بخش بازار هستند. در مقابل، سرمایه‌گذارانی که چرخه را درست تشخیص داده و بر روی کالاها (Commodities) و دارایی‌های سخت (Hard Assets) سرمایه‌گذاری کردند، نه تنها قدرت خرید خود را حفظ نمودند بلکه به سودهای چشمگیری نیز دست یافتند.
تحلیل کلینیک اقتصاد
نکته اصلی این مقایسه، تفاوت میان کاهش موقت نرخ تورم و مهار پایدار آن است. اگر سیاست پولی صرفاً بر پایه یک افت مقطعی تعدیل شود، ممکن است ارزیابی مسیر تورم زودهنگام باشد. با این حال، شباهت ظاهری دو نمودار به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که چرخه کنونی همان مسیر دهه ۱۹۷۰ را طی خواهد کرد.
متن منبع، دارایی‌های کاغذی را آسیب‌پذیر و کالاها و دارایی‌های سخت را در چرخه‌های مورد اشاره سودآور توصیف می‌کند؛ اما برای این مقایسه رقم بازده یا روش محاسبه ارائه نمی‌دهد. بنابراین، از این ادعا نمی‌توان درباره بازده آینده طلا، ارز یا بورس نتیجه قطعی گرفت.
