برآوردهای نشریه اکونومیست نشان می‌دهد که برای توجیه اقتصادی ساخت‌وسازهای عظیم مراکز داده، صنعت هوش مصنوعی تا سال ۲۰۳۰ به حدود۳ تریلیون دلار درآمد نیاز دارد؛ رقمی که تقریباً معادل یک‌دهم کل دستمزد و مزایای نیروی کار در کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) است.
در حال حاضر اما فاصله میان شرکت‌های فناوری و بدنه اصلی اقتصاد بسیار زیاد است؛ به‌طوری‌که استارتاپ‌های تحت حمایت سرمایه خطرپذیر ماهانه حدود ۱۰۰ دلار به ازای هر کارمند صرف هوش مصنوعی می‌کنند، در حالی که این رقم در شرکت‌های عادی تنها حدود ۱۰ دلار است.
در بخش مصرف‌کنندگان خرد نیز داده‌های بانک آمریکا (BofA) نشان می‌دهد که تنها ۳ درصد از خانوارهای آمریکایی هزینه اشتراک هوش مصنوعی را پرداخت می‌کنند. از آنجا که کاربران عمدتاً از این ابزار به عنوان موتور جستجو استفاده می‌کنند و جستجو در اینترنت همواره رایگان بوده است، این روند بیش از آنکه جریان درآمدی جدیدی بسازد، درآمدهای سنتی مبتنی بر جستجو را تهدید می‌کند.
در سمت سازمان‌ها که امید اصلی سودآوری زنجیره تأمین هوش مصنوعی هستند، چالش‌های فنی باعث شده تا نقش هوش مصنوعی به جای جایگزینی کامل نیروی کار (Automation)، در سطح یک ابزار کمکی (Augmentation) باقی بماند.
مجموع این محدودیت‌ها در کنار فشار قیمتی میان غول‌های ابری (Hyperscalers)، این تردید را در بازار تقویت کرده که تقاضای واقعی شرکت‌ها نتواند پا به پای شتاب فزاینده مخارج سرمایه‌ای (CAPEX) رشد کند؛ موضوعی که باعث شده تحلیلگران صرفاً وزن سهام غول‌های فناوری در سبدهای سرمایه‌گذاری را کاهش ندهند، بلکه از بسیاری از سهام‌های مرتبط با زیرساخت و تجهیزات هوش مصنوعی خارجشوند.
اگر مایلید با مباحث مربوط به بازار سهام و تحلیل بنیادی آشنا شوید، دوره‌های جامع تحلیل بنیادی سهام و ثروت‌آفرینی در بازارهای مالی را بگذرانید.
