کلید واقعی مهار تورم آمریکا چیست؟

بررسی دادههای اقتصادی آمریکا از سال ۱۹۶۰ نشان میدهد که تورم سوپر کور (Supercore) که در آن، تورم بخش خدمات بدون مسکن و انرژی اندازهگیری میشود، بیش از آنکه تابع نرخ بهره فدرال رزرو باشد، مستقیماً از «هزینه واحد نیروی کار» یعنی اختلاف رشد دستمزد و بهرهوری، اثر میپذیرد.
همبستگی بسیار بالای ۰٫۸۲ میان این دو شاخص ثابت میکند که هر زمان بهرهوری رشد کند، حتی با وجود افزایش دستمزدها نیز فشار تورمی مهار میشود؛ همانطور که در رونق فناوری سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴ و همچنین در سال ۲۰۲۴ (با رشد ۳٫۱ درصدی بهرهوری) شاهد کاهش تورم بودیم.
از سوی دیگر، تاریخ ۶۶ سالهٔ دادههای اقتصاد آمریکا نشان میدهد که تورم سوپرکور در ۸۸ درصد ماهها بالای ۲ درصد بوده و میانگین بلندمدت آن ۴٫۰۵ درصد است. تنها دورهای که این شاخص برای مدتی طولانی در محدوده ۲ درصد ماند، سالهای ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۰ بود که نه از سر رونق اقتصادی، بلکه به دلیل رکود مزمن پس از بحران ۲۰۰۸ و رشد ضعیف ۲٫۵ درصدی دستمزدها رقم خورد.
در شرایطی که تورم سوپرکور در سپتامبر ۲۰۲۶ به ۳٫۶ درصد و رشد بهرهوری در سهماهه سوم به ۲٫۱ درصد رسیده است، پافشاری فدرال رزرو بر افزایش نرخ بهره برای رسیدن به هدف ۲ درصدی میتواند نتیجه معکوس بدهد.
نرخ بهره بالا به جای ایجاد بهرهوری، سرمایهگذاریهای کلان، بهویژه در زیرساختهای هوش مصنوعی، را تضعیف میکند و دقیقاً همان موتوری را از کار میاندازد که در بلندمدت تورم را به شکل پایدار مهار میکند.
اگر مایلید با مباحث مربوط به سیاست پولی و نرخ بهره آشنا شوید، دورههای جامع سیاستگذاری پولی و اقتصاد کلان را بگذرانید.
