شباهت نظام انرژی در سال 2022 به شوک نفتی سال 1973

این روند به چه شباهت دارد؟ پس از شوک قیمت نفت در سال 1973، مصرف کاهش پیدا کرد و قیمت های بالا، سیلی از سرمایه‌گذاری در منابع جدید عرضه مانند ذخایر آلاسکا و نیز سرمایه‌گذاری در انرژی‌های جایگزین از قبیل هسته‌ای را به همراه داشت.
این بار اما بعد از شوک قیمتی در سال 2022، افزایش سرمایه گذاری تا این لحظه رخ نداده است. در سال 2023، سرمایه‌گذاری در میان 500 شرکت برتر انرژی جهان، تنها 9% بالاتر از زمان قبل از همه گیری ویروس کرونا بوده است. شرکت ها به دلیل مسائل ژئوپلیتیکی و نااطمینانی های مربوط به گذر سبز (Green Transition) انگیزه لازم برای سرمایه‌گذاری را از دست داده‌اند.
امید به ایده‌ی روشنفکرانه بازار جهانی انرژی که در آن نظام مالیاتی مشترک برای سوخت‌های کربنی ایجاد شده و زنجیره تامین فوق کارآمد بین کشورها برای پنل‌ها و باتری‌های خورشیدی وجود داشته باشد، به طور کامل از بین رفته است.
از سوی دیگر، ایده‌ی جایگزین مبنی بر ایجاد یک قاعده نظم دهنده جدید با دو قلمرو دموکراتیک و خودکامه نیز از دسترس دور است. در همین حال، آمریکا بین تبدیل شدن به منبع اصلی تامین انرژی اروپا و یا محدود کردن صادرات و پایین نگه داشتن قیمت‌ها در داخل برای مصرف داخلی، مردد بوده و چین با وجود تحریم های غربی، از منافع خرید انرژی از روسیه و ایران بهره می‌برد و در عین حال نسبت به خطرات وابستگی بالا به آن دو آگاه است.
نااطمینانی‌های ناشی از گذر سبز، سرمایه‌گذاری بیشتر در حوزه سوخت‌های فسیلی را با کندی روبرو کرده است. پروژه های جدید گازی ممکن است به علت قوانین سخت‌گیرانه در خصوص انتشار گازهای گلخانه‌ای عمر کوتاه‌تری پیدا کنند، مگر اینکه این پروژه‌ها بتوانند در تکنولوژی‌های جدید مانند هیدروژن سبز به کار گرفته شوند. سطح سرمایه‌گذاری در انرژی های تجدید پذیر نیز به دلیل اعمال سقف‌های تعرفه‌ای (Price cap) ^[3] و مالیات بر سود غیرمنتظره (windfall tax) بر روی ژنراتورها در بسیاری از کشورها، پایین باقی مانده است.